Split Fiction İncelemesi

Hazelight’ın kuralı değişmiyor: oyunları tek başına oynayamazsınız. Split Fiction da bu kuralı sürdürüyor ve bunu bir kısıt değil, tasarım ilkesi olarak kullanıyor. Zoe ve Mio, birbirinin tam zıddı iki yazar; biri fantezi, diğeri bilim kurgu yazıyor. Bir deney sırasında kendi hikâyelerinin içine düşüyorlar ve oyun buradan itibaren tek bir şey yapıyor: sizi şaşırtmak.

Her bölüm yeni bir oyun

Ejderha sırtında uçtuğunuz bir bölümden yerçekimi kancalı bir siberpunk kovalamacaya, oradan iki boyutlu bir gölge oyununa geçiyorsunuz. Bu mekaniklerin çoğu bir kez kullanılıp bırakılıyor. Başka bir stüdyo bunların birini alıp üzerine tam bir oyun kurardı; Hazelight yirmi dakikada tüketip devam ediyor. İsraf gibi görünüyor ama tempo bundan besleniyor.

Yan bölümler — oyunun deyimiyle «yarım kalmış taslaklar» — asıl cevher. Bir tanesinde iki oyuncu, aynı domuz sürüsünü farklı zaman akışlarında yönetiyor. Bu bölümlerin hiçbiri zorunlu değil ve hepsi kaçırılmayacak kadar iyi.

Bölünmüş ekranın dili

Ekran her zaman ikiye bölünmüyor. Bazen bir oyuncunun alanı büyüyor, bazen iki görüntü üst üste biniyor, bazen bir oyuncu diğerinin ekranında bir nesne olarak beliriyor. Bu, sadece teknik bir numara değil; anlatıyla eşleşiyor. Ayrılık temasının en iyi anlatıldığı yer diyaloglar değil, kadraj.

Eş oyunculu altyapı

Arkadaş Davetiyesi sistemi geri dönmüş: oyunu tek kişi satın alıyor, ikinci oyuncu ücretsiz katılıyor — platformlar arası oynanış dâhil. PC ve PS5 arasında 19 saatlik testimizde bağlantı kopması yaşamadık; gecikme, platform bölümlerinde bile sorun çıkarmadı.

Yerel bölünmüş ekran da mevcut ve PS5’te 60 FPS’i koruyor. PC’de 1440p, RTX 4060 ile yüksek ayarlarda ortalama 96 FPS ölçtük.

Hikâye tarafındaki eksik

Karakterlerin dönüşümü çok erken belli oluyor. Yazarlık, telif, yaratıcı sömürü gibi temalar ilginç ama yüzeyde kalıyor. Diyaloglar bazen bir mekanik açıklamasına dönüşüyor. Oynanış bu kadar iyi olmasa bu daha çok canımızı yakardı.

Kimler için

Birlikte oynayacak birini bulabilen herkes için. Fiyat/performans oranı türünde eşi yok: tek kopya, iki oyuncu, on beş saatlik doygun içerik. Tek başına oynamak isteyenler içinse bir seçenek sunmuyor — bu, oyunun bilinçli tercihi.